Komün ve Meclisler Eliyle Kozmik Simetriden Özgür Topluma

  

“Erd û ezman tu hebûn

Dinya fire bê binî bû

însan heywan jî tune bû

 

Te xa lê saz kir

Di behra da tenê hebû dur

Ne dîmeşiya, ne dîmeşiya

Te xaş rûh anî ber

Nûra xa lê peyda kir”*

 

Ezidilik inancında evrenin yaratılış hikayesini anlatan bu dizeler, yüzyıllar boyunca hiç değişmeden qewllerle^[1] sözlü bir şekilde nesilden nesile aktarılmıştır. Bu qewlin özgünlüğü, yaratılış olayını, evreni duyguları olan bir bedenmiş gibi tariflemesidir. Beden maddi evrenken ruh ise onsuz olamayacak bir manevi varlığın yansıması olan enerji olarak ilahileştirilmiştir.  Bu dizelerde varlık incinin içinde tanrının bir parçası olarak çıkmayı bekler. İncinin çatlaması, dünyanın yaradılışıyla sonuçlanan olaylar zincirinin bir başlangıcı oluverir. Başlangıçta tanrının da içinde tek başına olduğu söylenir. İnci kendi ışığını açık hale getirdi ya da kendisi “ışık olup kendisine taptı”. İncinin içinden ayrılan tanrı farklılaşma ile evren vücut buldu ve dünya görünür oldu”^[2]

Ezidi dinsel anlatısı bazı anlatımlarıyla diğer tek tanrılı dinlerden farklı olarak ruhun önce var olduğu maddi evrenin sonradan yaratıldığı anlatının aksine maddi varlık (evren) ile manevi varlığın (tin) iç içe olduğu, birbirinin içinden doğduğu ve ardından bir enerji akışı olarak yaşam formlarına nasıl dönüştüğünü idealist bir bakış açısıyla açıklaması bakımından çarpıcıdır.

İnsanlık da var olduğu ilk günden beri aynı can alıcı sorunun cevabını aramış, her şeyin nasıl başladığını, bizi var eden akışın sırrının ne olduğunu ve bu akışın toplumsal varoluşumuzu nasıl şekillendirdiğini kendi hakikat arayışında sürdürmüştür.

Modern bilim, bu sorunun cevabını bulmak için kuantum laboratuvarlarında atom altı parçacıkları çarpıştırıp evrenin ilk saniyelerini formüle etmeye çalışırken, Mezopotamya’nın kadim ve sır perdeleriyle örtülü inancı Ezidilik, yüzyıllardır sözlü qewlleriyle aynı kozmik hikayeyi anlatmaktadır. Kadim Ezidi şiirinde ve nesilden nesile aktarılan bu qewllerde muazzam bir sadelikle dile getirildiği gibi yerin ve göğün henüz şekilsiz, dipsiz bir boşluk olduğu, okyanusta sadece tek bir incinin durduğu ve zamanın adeta ‘ilerlemediği’ o mutlak durağanlık anı, hem bilimin hem de felsefenin ortak arayışının merkezi olmuştur. Biri matematiğin, fiziğin ve rasyonalizmin diliyle konuşurken diğeri sembollerin, mitolojinin ve mistisizmin diliyle konuşur. Ancak her iki anlatı da insanlığın ortak hafızasında aynı muazzam başlangıç noktasında kesişir. Bu kesişim, yalnızca fiziksel evrenin doğuşunu açıklamakla kalmaz aynı zamanda insanın biyolojik varoluşu sonrası toplumsallaşma diyalektiğini nihayetinde anlam ve özgürlük arayışının en gelişmiş toplumsal ve siyasal formları ile kendini ifade etmeyi nasıl başardığını, birliktelik tahayyülünü sağlamak adına toplumsal ve sosyal beceriyi nasıl edindiğini, toplumsal ilişkileri düzenleyen toplumsal katılım araçlarında görmek mümkün. Tarih içerisinde klan ile başlayan ve meclislere dönüşen toplumsal birliktelik tahayyülü, komün ile neolitik dönemin bir güven mekanıyken; Sümerlerle başlayıp antik Yunan’ın Agora mekanlarında devletleşerek, Collesium’da kontrolsüz bir şiddet üretim mekanı olarak sahneye çıkmıştır. Arenalardaki tek sese dönüşen istek soyluların imtiyazlı taleplerini bir haykırışa dönüştürmüştür. Duyulmayan sesler ise arenadaki kırmızı bayrağın kana karıştığı, ölmemek için öldürmeye zorlanan Spartalı köleler ve savaşan esirlere ait olmuştur.

 

Kozmik Tekillik ve Beyaz İnci

Yüzyıllar önce, Mezopotamya’nın kadim dağlarında ve vadilerinde yankılanan Ezidi kozmolojisi ise bilimin bu ‘sonsuz yoğunluktaki enerji noktası’ olarak tanımladığı saf başlangıcı, şiirsel ve muazzam bir metaforla Dur-ı Beyza yani Beyaz İnci ile adlandırır. Ezidi inancına göre, maddesel evren ve bildiğimiz zaman var olmadan önce sadece mutlak güç (Xweda) ve O’nun kendi nurundan yarattığı, içinde tüm varoluşun tohumlarını barındıran saf, parlak bir inci vardı. Okyanusun ortasındaki o tek inci, zamansızlık boyutunda içindeki gizli evreni korumuştur.

Modern astrofizik, evrenin yaklaşık 13.8 milyar yıl önce, hacmi sıfır, yoğunluğu ve sıcaklığı ise sonsuz olan bir “tekillik’ noktasından var olduğunu kabul eder. Zamanın, mekanın ve bildiğimiz anlamda maddesel formların henüz doğmadığı, her şeyin tek bir noktada sıkışıp kaldığı, potansiyel haldeki saf bir enerji alanıdır bu. Henüz ilk hareket başlamamıştır, evren şiirdeki tabirle ‘ne dîmaşiya, ne dîmaşiya’ (ilerlemiyor, akmıyor) durumundadır.

Bilimin formüllerle ifade ettiği sonsuz potansiyelli o ilk nokta ile kadim bilgeliğin “içinde her şeyi barındıran okyanustaki tek incisi” özünde aynı kozmik gerçeğe işaret eder: Evrenin biçim almadan önce mutlak bir bütünlük ve parçalanamaz bir enerji halinde gizli olduğuydu.

Evrenin bütünlük ve parçalanamaz enerji halinin gizi ile insanın toplumsal bir varlık olarak doğadan doğan uyumu aslında insanın toplumsal varlığı ile maddi evrenin diyalektik kesişimselliği bilimin tam da içinden doğduğunu gösterir. Tıpkı Bing Bang (Büyük patlama) teorisinin zamana kırılan ışığı gibi.

Big Bang (Büyük Patlama) teorisine göre, o sonsuz yoğunluktaki noktanın aniden genişlemesiyle birlikte zamansızlık kırılmış ve evren kendi maddesini yaratmaya başlamıştır. Ancak kuantum fiziğinin bize gösterdiği en büyüleyici gerçek, enerjinin maddeye dönüşmesi sürecinde her parçacığın kendi zıddıyla birlikte doğmuş olmasıdır.

Bu iki zıt kutup, evrenin kurucu simetrisini oluşturur. Büyük Patlama’nın ilk saliselerinde madde ve anti-madde parçacıkları muazzam bir hızla çarpışmış ve birbirlerini yok ederek saf enerjiye dönüşmüştür. Eğer bu kozmik simetri içinde maddeden yana milyonda bir oranında bile olsa küçük bir asimetri yani bir kusur ve esneklik oluşmasaydı, evren kendi içine çökecekti ve dolayısıyla ne galaksiler, ne yıldızlar ne de yaşam var olabilecekti. Kurucu dünya da bu zıt kutupların bu hassas dengesinden doğmuştur.

Dikkat çekici olan şey Ezidi yaratılış mitinde fiziksel evrenin doğuş sahnesi, kuantum simetrisini ve büyük patlamayı birebir andıran benzer bir anlatıyla tasvir edilir. İlahi bir irade ve sarsıntıyla o saf Beyaz İnci ansızın çatlar ve büyük bir gürültüyle infilak eder. İncinin bütünlüğü bozulur ve içindeki muazzam enerji dışarı taşar. Şiirde “Te xaş rûh anî ber / Nûra xa lê peyda kir” (Ona hemen ruh verdin, kendi ışığını görünür kıldın) denilerek anlatılan an, durağan enerjinin kırılıp harekete geçtiği, evrenin kendi nurunu ve maddesini saçtığı o patlama anıdır. İncinin kırılması, saf ve tek olan enerjinin, biçim alabilmesi için ikiye, yani zıtlıklara bölünmesidir. Bu bölünme ile Evrensel makro düzeydeki madde ve anti-madde uyumu, Ezidi felsefesinde insanın mikro varoluşuna gelindiğinde beden ve ruh olarak fiziksel ve metafiziksel bir boyuta taşınır. Ezidi felsefesi de ruh (saf enerji) ve bedenin (maddi kütle) kozmik bir ritimle birleşmesinden yaşam enerjisinin doğduğunu savunur. Ve aslında insan, evrendeki o büyük kuantum simetrisinin canlı bir anıtıdır.

 

Canlılığın Şifresi: Kök Hücre, Maya ve DNA

Maddenin düzen kazanması ve ruhun bedenle buluşmasının ardından, evrensel evrim en radikal sıçramasını canlılığın doğuşu ve sürekliliği ile gerçekleştiririr. Hem doğa hem de toplum bilimleri bize gösterir ki, bir yapının var olabilmesi, korunabilmesi ve kendini yeniden üretebilmesi üç temel sacayağı gereklidir. Bunlar Kök Hücre, Maya ve DNA’dır.

Sürecin temel potansiyel merkezinde Kök Hücre yer alır.  O henüz özelleşmemiş, içinde her türlü dokuya, organa ve canlı yapıya dönüşme potansiyelini barındıran, yaşamın tükenmez menbaıdır. Bu durağan potansiyeli harekete geçiren, ona karakter kazandıran, cansız olanı canlandıran aktif güç ise Maya’dır. Maya aslında dokunduğu her şeyi dönüştüren, dönüştürürken çoğaltan, sıcaklık ve hareket katan o dişil, kurucu katalizördür.

Ancak mayanın bu dinamik, dönüştürücü esnekliği, üretilen hayati bilginin nesiller boyu bozulmadan korunması için kalıcı bir hafızaya ihtiyaç duyar. İşte bu yüzden yaşam, kurucu hafızasını kalıcı hale getirmek için DNA’nın o çift sarmallı, korunaklı yapısı evrilmiştir. DNA, zamana meydan okuyan bir anayasa arşividir. Canlılık, kök hücrenin potansiyeli, mayanın dönüştürücü gücü ve DNA’nın kalıcı hafızası sayesinde nesiller boyu aktarılan genetik bir süreklilik kazanır.

 

Birinci Doğadan Toplumsal Doğaya

İnsanın toplumsallaşma serüveni doğanın bu muazzam kurucu mimarisini sosyolojik düzeyde birebir yeniden üretir. İnsan, sadece biyolojik bir gen aktarımıyla sınırlı kalırsa, evrensel evrim eksik kalacaktır. Canlılığın sürekliliği için bu biyolojik şifreler ne kadar zorunluysa toplumun sömürüye, katılaşmaya ve yok oluşa karşı direnerek özgürce var olabilmesi için de bu kozmik üçlemenin toplumsal alandaki izdüşümleri zorunludur.

Toplumsal yapının “Kök Hücresi” Komündür. Komün, içinde her türlü toplumsal çözümü, meclisi ve öz savunma ve özyönetim biçimini doğurma potansiyeli barındıran, hiyerarşisiz kurucu kaynaktır.

Toplumun kök hücresi olan komünü canlandıran, oradaki potansiyeli somut bir yaşam pratiği ile ahlaki politik değerlere dönüştüren toplumsal kurucu öznesi olan ‘Maya’ ise kadındır. Kadın, toplumu mayalayan, yaşamı örgütleyen, komünleşme çağından beri dili, kültürü, yaşamı ve üretimi dönüştürerek var eden o dişil enerjidir.

Bu devingen toplumsal yapının ürettiği tüm tarihsel kodları, hukuku, kültürü, yaşamı ve bilinci çift sarmalında taşıyarak geleceğe aktaran toplumsal “DNA” ise ‘Dildir’. Dil, bir toplumun hafıza anayasasıdır. O sarmal koptuğunda toplum kimliğini kaybeder. Qewllerde de ifade edildiği gibi, o geniş ve dipsiz dünyada her şeye ‘ana düzeni getiren’ ‘Te xa lê saz kir’ ve nûru görünür kılan o ilk kurucu irade, toplumsal doğada kadının mayalayıcı gücü ve dilin hafıza zinciriyle yaşam bulur.

 

Yeni Kozmik Ufuk

Tam da bu noktada, kadim Mezopotamya bilgeliğinin bu yaratılış felsefesi ile modern toplum bilimleri arasındaki en güncel ve sistemli köprü, PKK Kurucu Önderi Abdullah Öcalan’ın “Demokratik Toplum Manifestosu” teziyle kurulur. Öcalan, felsefi çözümlemelerinde evrenin katı, mekanik ve determinist bir dogma olmadığını aksine esnek, yaratıcı, çok seçenekli ve sürekli bir oluşum içinde bulunduğunu vurgular. Bu bağlamda Öcalan, evrimi üç ana aşamada ele alır: Birinci Doğa (fiziksel evren), İkinci Doğa (biyolojik canlılık) ve Üçüncü Doğa (toplumsal yaşam).

Manifestonun özüne göre hiyerarşik, devletçi, tekelci, merkezi sistemler, toplumsal doğaya (üçüncü Doğa) yapılmış birer kanser müdahalesidir. Bu yapılar, toplumun dilsel DNA’sını yani toplumsal belleğini parçalayarak hafızasını sıfırlamak, kök hücrelerini (komünleri) kurutmak ister. Katı merkezi ulus-devletler, toplumun o esnek ve canlı hücresel yapısını felç eder.

Bu nedenle insanlık, varlığını ve tarihsel aktarımını artık tahakkümcü devlet aygıtlarıyla değil ancak ve ancak kendi doğasına uygun olan demokratik katılım araçlarıyla sürdürebilir. Demokratik Toplum Manifestosu, canlılığın o kurucu mimarisini modern çağ bağlamında Demokratik toplum teziyle yeniden formüle eder. Varoluşsal aktarımın sürekliliğini şu hayati üç sütun üzerinden kurar.

Birincisi; toplumsal yaşamın özünü oluşturan kadındır. Toplumsal doğanın ve demokratik katılımın en birincil öznesi olan toplumsal özgürlük alanı ile kendi özgürlüğünü buluşturan kadın özgürlüğüdür   Demokratik toplum felsefesinde kadın, komün geleneğinin yaratıcısı, yaşamın kurucu öznesidir.

Kadın, toplumsal organizmanın Mayasıdır. Bilgiyi, ahlaki ve politik değerleri, toplumsal adalet ve vicdan dengesi kuran ve bunu pratik yaşama dönüştüren, toplumu bir arada tutarak ona can veren dönüştürücü güçtür. Kadının demokratik katılım araçlarında (özgün meclisler, eş yaşam, eş başkanlık sistemi, eş temsiliyet) özneleşmesi, evrenin o ilk baştaki dengesine, yani ruh ve bedenin kusursuz eşitliğine geri dönme çabasıdır. Kadın özgürleşip toplumu mayalamadan, toplumsal organizmada hayat üretilemez.

İkincisi, ortak hafızayı taşıyan toplumsal DNA olarak ifade edeceğimiz anadilidir.

Biyolojik varoluşumuz nasıl ki fiziksel kodlarını DNA sarmalında koruyorsa, toplumsal doğa da kendi zihniyetini, geçmişini, ahlakını, hafızasını ve kozmik algısını, anlam arayışını anadili yoluyla aktarır. Dil, toplumsal hafızanın DNA zinciridir. Bir halkın dilini yasaklamak veya asimile etmek, onun toplumsal DNA’sını parçalamak ve tarihsel genetiğini bozmakla aynıdır.

Ezidi inancında kutsal qewllerin ve şiirlerin yüzyıllarca sözlü olarak, kendi anadilinde aktarılması tam da bu toplumsal DNA’yı bir değerler sistemi olarak aktaran bir koruma refleksidir. Yani aslında toplumun öz savunmasıdır.

Üçüncüsü; bir ekolojik dengenin komünal değeri olarak özerk ekonomidir. Maddesel evrenin var olabilmesi için elementlerin birbiriyle kurduğu adil ve akışkan bir enerji alışverişi vardır. Toplumsal doğada bu enerji akışının adı ekonomidir. Ancak kapitalist modernite, ekonomiyi toplumun elinden alarak endüstriyel bir kar ve talan mekanizmasına dönüştürmüş, ekolojiyi de çöküşün eşiğine getirmiştir.

Manifesto’nun önerdiği özerk ekonomi, ekonominin yeniden toplumun, ihtiyaçları doğrultusunda komünlerin ve meclislerin denetimine geçmesidir. Özerk ekonomi, kârı değil ihtiyacı, sömürüyü değil ekolojik dengeyi ve paylaşımı esas alır. Toplumun kendi geçim kaynakları üzerinde söz sahibi olması, demokratik katılımın maddi güvencesi olarak kabul eder.

 

Hak Öznesi Olarak Evren

Manifesto’nun çizdiği bu yeni kozmik ufkun tamamlayıcı en temel paradigması, evrendeki her varlığın aslında kendi başına bir hak öznesi olduğu gerçeğidir. Geleneksel Batı rasyonalizminin ve endüstriyalizminin dayattığı insan merkezli yaklaşım, insanı doğanın öznesi olarak efendisi , diğer tüm canlı ve cansız varlıkların ise ikincil olarak ona tabi olduğu, sömürülecek birer nesne olarak kurgulamış olmasıdır. Oysa Üçüncü Doğa diyalektiği, bu kibri tamamen reddederek insan merkezli bakış açısından doğa merkezli bütünsel bir ilişki modeline geçişi şart koşar.

Bu doğa merkezli ahlaka göre sadece insan değil, nehirler, dağlar, ormanlar, gökyüzü, su ve tüm canlılar kendi varoluşsal haklarına sahip birer öznedir. Dağ sadece bir taş kütlesi, su sadece endüstriyel bir kaynak değil, evrenin o ilk kutsal incisinden kopup gelen enerjinin, ruhun ve hafızanın somutlaşmış birer bedenidir. Doğa, parçaların tesadüfi bir araya gelişi değil, tüm varlıkların birbirine organik bağlarla bağlı olduğu derin, kolektif bir biraradalık ve ekolojik ortaklıktır. İnsan, bu bütünselliğin üzerinde aşkın bir egemen değil, ancak onun içindeki uyumlu tahakkümü reddeden bir halkadır. Hak kavramı, insan sınırlılığından kurtarılarak doğanın bütününe yayıldığında, ekolojik krizlerin aşılması ve kozmik dengenin yeniden kurulması mümkün olabilecektir.

 

Komün, Meclis, Konfederasyon

Evrensel varoluşun en temel yasası, tekleşmek veya yok etmek değil çeşitlenerek çoğalmak ve bu çeşitliliği muazzam bir uyum içinde birleştirmektir. Kuantum fiziğinde atom altı parçacıklar bir araya gelerek atomları, atomlar molekülleri, moleküller ise evrenin en karmaşık bilgi deposu olan canlı hücreyi oluşturur. Bu birleşme sürecinde elementler kendi özgün niteliğini kaybetmez aksine bir araya gelerek yaşamın kaynağı olan su’ gibi yepyeni, kolektif bir mucizeyi doğururlar.

İşte evrenin bu makro düzeydeki birleşme ve büyüme diyalektiği, toplumsal doğada karşılığını biyolojik adaptasyonun toplumsal doğaya bir adaptasyonu olarak ifade edebileceğimiz Pozitif Entegrasyon olarak bulur. Pozitif entegrasyon; hiyerarşik imparatorlukların veya ulus-devletlerin uyguladığı cinsten farklılıkları yok sayan, yok edici bir entegrasyon değildir. Aksine, her yerel birimin, her farklı kimliğin kendi özgün doğasını ve iradesini koruyarak, gönüllü bağlarla daha büyük bir toplumsal bütüne katılması eylemidir.

Abdullah Öcalan’ın Demokratik Toplum Manifestosu’nda somutlaşan bu model, toplumsal örgütlenmeyi tabandan tavana doğru tıpkı bir organizmanın biyolojik ağları gibi örer.

Bu biyolojik ağların kendini örmesi ile oluşan komünler yaşamın yeniden üretildiği toplumsal mekanlara dönüşürken pozitif entegrasyon ile yeni değerler sistemi yaratılarak yeni bir uyumun kolektif ifadesine dönüşür.

Bütün canlıların çevre ile adaptasyonu da pozitif bir uyum sonucu gerçekleşir.  Bunu toplumsal bilime uyarladığımızda Sosyal Darwinist tezlerin aksine pozitif entegrasyon olarak göreceğimiz bir süreç ile bütünlüğe kavuşur. Toplumsallaşmanın ilk ve kurucu iradesi hiç şüphesiz komündür. Komün, tam anlamıyla toplumun Kök Hücresidir. Dokuları yenileyen, tıkanan yerleri açan, ihtiyaç duyulan her türlü yönetsel organı (meclisleri, akademileri, kooperatifleri) kendi bağrından çıkarıp farklılaştıracak olan ana kaynaktır. Bir sokakta, bir köyde ya da bir mahallede yan yana gelen insanların doğrudan doğruya kendi yaşamları üzerine karar aldıkları yerdir. Komün düzeyinde siyaset, katı merkezi, hiyerarşik bir bürokrasi olmaktan çıkar ve kök hücrenin o muazzam, tazeleyici canlılığına bürünür.

Ancak yerel kök hücrelerin tek başına ve dağınık kalması, onları dışarıdan gelecek tahakkümcü müdahalelere karşı kırılgan kılabilir. Bu nedenle komünler, kadının (Maya) o birleştirici, canlandırıcı enerjisi ve dilin (DNA) aktardığı ortak şifrelerle yan yana gelerek bir üst aşamaya, yani halk meclislerine evrilirler. Meclisler, o dağınık kök hücrelerin bir araya gelerek oluşturduğu makro dokular ve koruyucu organlardır. Komünlerin ürettiği o taze enerjiyi yapısal bir koda, kalıcı bir halk iradesine ve ortak bir toplumsal akla dönüştürür. Meclis, hiçbir komünün özgün iradesini gasp etmeden, onları ortak bir yaşam iradesinde entegre eden koruyucu sarmaldır.

Bu koruyucu sarmalda meclisler de pozitif entegrasyon ile kendi aralarında kurdukları coğrafi, dinsel, dilsel, inançsal, kültürel ve siyasal ağlarla Demokratik Konfederasyonlara dönüşmesi onu ağaçlardan ekosistemin ormanı haline dönüştürerek güçlü bir öz savunma hattı oluşturur. Bu güçlü yapı esasında Demokratik Konfederalizm ile ulus-devletin katı, sınırlarla bölünmüş tekçi yapısına karşı çok kültürlü, çok dilli ve esnek çatı modeli olacaktır.

Demokratik Konfederasyon, evrenin sınır tanımayan genişleme yasasına benzer. Ezidi toplumu kendi inancı ve meclisiyle, Alevi toplumu kendi öz savunma hakikati ile bir başka halk da kendi dili ve kültürü ve komünüyle bu konfederasyonun içinde yer alır. Güç tamamen tabana, yani o ilk canlı kök hücreye yani komüne aittir.

 

Kozmik Yıldız Tozundan Özgür Topluma

İnsanlığın varoluş serüvenini başlatan ve kadim dizelerde “okyanusta sadece bir inci vardı, ilerlemiyordu” diye tasvir edilen o kozmik kırılmadan toplumsal maya olarak kadının o kurucu kıvılcımına, DNA’sı olarak dilin anıtsal hafıza sarmalına ve kök hücre olarak komünün tükenmez doğurganlığına kadar geçen milyarlarca yıllık hikaye, aslında tek bir amaca hizmet etmektedir. O da maddenin, ruhun ve bilincin özgürleşmesi.

Bizler, kuantum fiziğinin de kanıtladığı gibi, sadece bedenlerimizde o ilk patlamadan kalan yıldız tozlarını taşıyan biyolojik varlıklar değiliz. Bizler, o ilk kutsal incinin nurundan kopup gelen, bedenle ruhun, kütleyle saf enerjinin o muazzam dengesini ruhunda taşıyan kozmik yolcularız.

İnsanın toplumsallaşma tarihi, klanların o ilk komünal birliğinden, Atina arenalarının meclis arayışlarına, anadili ile korunan hafızadan, kadının özgürlük çığlığına ve özerk ekonominin adil bölüşümüne kadar uzanan kesintisiz, görkemli bir nehir yatağıdır. Abdullah Öcalan’ın Demokratik Toplum Manifestosu’nda formüle ettiği Üçüncü Doğa, yani toplumsal doğa, bu nehrin artık kendi özgür yatağına kavuşma anıdır.

Varlığımızı ve tarihsel aktarımını ulus-devletlerin askeri ve endüstriyel barajlarıyla boğmak isteyenlere karşı kadının dinamizmiyle kurulan, komünün canlılığıyla beslenen ve dilin kararlılığıyla yükselen meclislerden demokratik konfederalizme uzanan Pozitif Entegrasyon, insanlığın tek kurtuluş ve özgürlük rotasıdır.

Ancak ve ancak yerel veya yerinde demokrasinin işletildiği, her komünün kendi sözünü söylediği ve her halkın kendi toplumsal ve kültürel genetiğini koruyarak evreni selamladığı bir demokratik konfederal dünyada, o ilk incinin kırılmasıyla etrafa saçılan kozmik ışık parıltıları yerini bulacak kadim sözlerin fısıldadığı gibi, o dipsiz karanlık ve durağanlık sarmalı kırılacak, evren kendi bilincine, yani ‘Demokratik ve özgür Topluma’ kavuşacaktır.

 

*(Yer gök vardı/ dünya genişti, dipsizdi/ ne insan vardı ne hayvan / Sen kendinle onu düzeni getirdin/ okyanusta sadece inci vardı / İlerlemiyordu, ilerlemiyordu / Sen ona ruh verdin / onda kendi ışığını görünür kıldın.)

 

Dipnotlar: 

^[1]1  Ezidilik inancını hece vezni ile Kürtçe söylendiği kutsal dini metinler.

^[2]2 Phılıp G. Kreyenbroek/Xelil Cindi Reşow, Tanrı ve şeyh Adi Kusursuzdur-Yezidi Tarihinden Kutsal Şiirler ve Dinsel anlatılar, Avesta Yayınları, 2011, s. 57.